YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/1586
KARAR NO : 2023/334
KARAR TARİHİ : 07.02.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 … maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 … maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 07.09.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 297 … maddesinin birinci fıkrası uyarınca ve görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 265 … maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 297 nci maddesinin birinci fıkrası, birinci fıkranın son cümlesi, 58 … maddesi ve 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejimine ve hak yoksunluklarına, suç eşyasının müsaderesine karar verilmiş, görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 265 … maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 58 … maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejimine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; somut bir nedene dayanmamaktadır.
III. OLAY VE OLGULAR
1.Dava konusu olay, İzmir 4 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, koğuş değişikliği yapmak için X-… cihazından eşyalarını geçirdiği sırada infaz kurumunda bulundurulması yasak nitelikte olan kesici aletin görevli memurlar tarafından tespit edilmesi üzerine tutanak tutacağını belirten infaz koruma memuru olan katılana tehdit içeren sözler söyleyerek engel olmaya çalıştığı iddiasına ilişkindir.
2. Sanığın koğuş değişikliği yapacağı sırada tespit edilen kesici aleti görevli memurlara vermek istemediğine ve tutanak tutacağını belirten infaz koruma memuruna tehditte bulunduğuna dair cezaevi infaz kurumu görevlilerince 19.06.2015 tarihli tutanak düzenlenmiştir.
3. İzmir 4 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 15.12.2015 tarihli yazısında; “Hükümlü C.Ç.’ nin eşya aramasında ele geçen ve disiplin soruşturmasına konu olan aletin kurum idaresinin kontrolünde odaya verilen malzemelerden olmadığı gibi ceza infaz kurumlarına sokulması ve bulundurulması yasak olan kesici ve delici aletlerden olduğu, hükümlü C.Ç.’ den ele geçirilen aletin 10-15 cm’ lik plastik sapına tıraş bıçağından çıkarılan jiletin bantlanmasıyla işlem gördüğü, kesici, bereleyici ve yaralayıcı bir alete dönüştürüldüğü, bahse konu eşyanın haliyle bulundurulmasına izin verilemeyeceği, ayrıca ele geçirilen eşyayı üzeri kılıfla kapatılmış bir şekilde saklayarak suç kastı ile hareket ettiğinin tespit edildiği” belirtilmiştir.
4. Olay yeri görüntülerini içerir 14.12.2015 havale tarihli CD inceleme bilirkişi raporu bulunduğu anlaşılmıştır.
5. İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 11.02.2016 tarihli uzmanlık raporunda; “Tetkik için gönderilen 11.3 cm uzunluğundaki plastiğin uç kısmına 1.5 cm uzunluğunda namlu oluşturulmuş alet, görünüm ve taşımakta olduğu nitelikler yönünden, 6136 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinde belirtilen salt saldırı ve savunmada kullanılmak üzere … nitelikte yapılmış aletlerden olarak değerlendirilmesi gerektiği kanaatine varıldığı, ancak bahse konu alet nitelikleri itibariyle vahamet arz etmediği” bildirilmiştir.
IV. GEREKÇE
İzmir 4 Nolu Ceza İnfaz Kurumu görevlilerince tutulan tutanak, suça konu alet ile ilgili 11.02.2016 tarihli uzmanlık raporu, CD inceleme raporu, katılan beyanı, yargılama sürecinde dinlenen tanıklar Y.S., M.E.’nin anlatımları ve tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde; İzmir 4 Nolu Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın suç tarihinde, koğuş değişikliği işlemi
yaptırılırken eşyaları arasında kılıfa sarılarak gizlenmiş vaziyette ceza infaz kurumunda bulundurulması yasak nitelikte olan kesici aletin infaz koruma memurlarınca tespit edilmesi üzerine suça konu alet hakkında tutanak tanzim edilmesine engel olmaya çalıştığı, infaz koruma memuru olan katılana yönelik bana tutanak tutarsan seninle görüşürüz, nasılsa benim cezam çok, seni keseceğim’ şeklinde tehdit içerikli sözler söylediği ve katılanın görevini yapmasına engel olacak sözleri söylemeye devam ettiğinin anlaşıldığı somut olayda mahkeme kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın somut bir sebebe dayanmayan temyiz itirazı reddedilmiştir.
V. KARAR
Yukarıda açıklanan nedenlerle Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2016 tarihli ve 2015/874 Esas, 2016/180 Karar sayılı kararında sanık tarafından ileri sürülen ve somut bir nedene dayanmayan temyiz itirazı ile dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz itirazının reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2023 tarihinde karar verildi.