YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/8580
KARAR NO : 2023/8132
KARAR TARİHİ : 06.12.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2021/404 E., 2022/338 K.
SUÇ : Cinsel taciz
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz ret
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır” ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrasında bulunan “Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu süresi, mercii ve şekilleri belirtilir” şeklindeki düzenleme nazara alındığında Mahkemece hükmün tabi olduğu 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinde belirtilen bir haftalık temyiz süresi yerine 5271 sayılı Kanun’un 291 inci maddesinde yer verilen 15 günlük temyiz süresinin hüküm için geçerli olduğunun belirtilmesi nedeniyle kanun yolu başvurusu süresi yönünden sanık müdafiinin yanıltıldığı anlaşılmakla temyiz isteği süresinde kabul edilerek yapılan değerlendirmede;
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Ankara 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.11.2015 tarihli ve 2014/826 Esas, 2015/1003 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. Ankara 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.11.2015 tarihli ve 2014/826 Esas, 2015/1003 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 28.01.2021 tarihli ve 2020/3037 Esas, 2021/608 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulü yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. Ankara 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2022 tarihli ve 2021/404 Esas, 2022/338 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 24.05.2022 tarihli ve 9-2022/69163 sayılı, ret görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği
Hem soruşturma hem de kovuşturma evresinde katılana teşhis işlemi yaptırılmadığına, yargılamanın hiçbir aşamasında tarafların birbirini görüp yüzleştirilmediğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince müvekkilinin beratine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın savunması, katılanın beyanı, nüfus ve sabıka kaydı, tutanaklar, hazırlık ifadeleri ve tüm dosya münderecatı ile; suç tarihinde sanığın 34 …** plakalı aracı ile seyir halinde iken yolda yürümekte olan katılana iddianamede belirtildiği şekilde “Arkadaş olabilirmiyiz, evli olman önemli değil, aracıma biner misin” şeklinde sözler sarf ederek atılı suçu işlediği, sanığın savunması, katılanın beyanı, söz konusu aracın sanık üzerine kayıtlı olduğuna ilişkin belgeler, sanık hakkındaki Ankara 18. Sulh Ceza Mahkemesinin 2014/269 D. İş sayılı yakalama emri ve dosyadaki tüm bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde, her ne kadar sanık atılı suçu işlemediğini beyan etmiş ise de; katılanın, daha önceden sanığı tanımadığı, sanığa iftirada bulunmasını gerektirir bir delil bulunmadığı, sanığın başka bir şikayetçiye karşı da cinsel taciz suçundan Sincan 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/1108 Esas ve 2008/1282 sayılı kararı ile mahkumiyet hükmü aldığı da dikkate alınarak sanığın cinsel taciz suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
1. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
2. Giriş kısmında gerekçesi açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddine dair Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ankara 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2022 tarihli ve 2021/404 Esas, 2022/338 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
06.12.2023 tarihinde karar verildi.