YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/12931
KARAR NO : 2020/2540
KARAR TARİHİ : 19.02.2020

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının 01.03.2000 ile 15.03.2013 tarihleri arasında davalı işverenlik nezdinde teknik koordinatör olarak çalışmakta iken iş akdine haksız ve nedensiz olarak son verildiğini ve kıdem ile ihbar tazminatı ödenmediğini, davacının en son aylık net 2.050,00 TL ücret aldığını, 2007 ile 2009 arası yemek yardımı olarak aylık 100,00 TL olarak yapılan ödemenin sonraki yıllarda ödenmediğini, davacının 2002, 2005 ve 2006 yıllarına ait izinlerini kullanmadığını ve 14 günü aşan izin hakkı olan yıllar için 15 gün olarak izinlerinin kullandırıldığını ve bedelinin ödenmediğini, son aya ait ücretinin ödenmediğini, işverene ait araç için yatırdığı sigorta ve vergi ödemelerinin iade edilmediğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının müvekkili şirketin bir takım ihalelerinde çalıştığını, ilk olarak 01.03.2000 tarihinde işe girdiğini her ihale süresi sonrası iş sözleşmesinin sona erdiğini, dönemsel çalışma yaptığını, sürekli çalışması olmadığını, davacının son olarak 17.08.2009 tarihinde çalışmaya başladığı ve 15.03.2013 tarihinde herhangi bir neden olmaksızın iş akdini sonlandırdığını, işveren feshi bulunmadığını, davacının aylık 781,16 TL ücret aldığını, ücret iddiasının doğru olmadığını, davacının fazla çalışması ile tatil günleri çalışmasının olmadığını, araçla ilgili harcama talebini kabul etmediklerini ve bu talebin işçilik alacağı kapsamında olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı, davalı işverene gönderdiği ihtarnamesinde 2009 yılına kadar 09:00-22:00 saatleri arasında 2009 yılından fesih tarihine kadar ise 09:00-18:00 saatleri arasında çalıştığını, işlerin yoğun olduğu zamanlarda saat 18:00’de bitmesi gereken mesainin saat 22:00’ye kadar uzayabildiğini açıklamıştır. Saat 22:00’ye kadar uzadığı iddia edilen mesai bakımından davacı iddiası son derece soyut olduğu gibi tanık beyanları ile de bu husus ispatlanamamış, netleştirilememiştir. Bu delil durumuna göre 2009 yılı ve sonrası için hesaplanan fazla mesai için davacının 09.00-18:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü gerekirken haftanın üç günü 09:00-19:00 saatleri arasında, üç günü ise 09:00-22:00 saatleri arasında çalıştığı şeklindeki kabul yerinde değildir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 19/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.