YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/7048
KARAR NO : 2019/12445
KARAR TARİHİ : 29.05.2019

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacının 29.03.2006 – 02.06.2014 tarihleri arasında davalı Bankada çalıştığı, 1475 sayılı yasanın 14. maddesi kapsamında emeklilik nedeniyle işten ayrıldığı ileri sürülerek, kıdem tazminatı ve fazla mesai ücretinin, fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmak kaydıyla, faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.
B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:
Davacının 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinden yararlanarak kıdem tazminatına hak kazanabilmesi için tekrar çalışma iradesi taşımaması gerektiği, bu nedenle sonradan başka bir işte çalışıp çalışmadığının araştırılması gerektiği, fazla çalışma yapmadığı, ayrıca iş sözleşmesine göre fazla çalışmanın aylık ücrete dâhil olduğu ve alacak talebinin zamanaşımına uğradığı savunularak, davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı işçi dava dilekçesinde işyerinde çalışma süresinin haftalık 40 saat olduğunu ancak daha uzun sürelerle çalıştığını ileri sürerek fazla çalışma ücreti isteğinde bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda haftalık çalışma süresi iddia gibi 40 saat olarak esas alınmış, davacının haftalık 48 saat çalıştığı belirtilerek ve iş sözleşmesinde fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu belirtildiği için 45 saate kadar olan fazla sürelerle çalışmanın temel ücret içinde ödendiği ve bakiye 2.8 saat için fazla çalışma ücreti alması gerektiği kabulüyle hesaplamaya gidilmiştir.
Davalı vekili rapora itirazında işyerindeki haftalık normal çalışma süresinin 40 saat olmadığını, 45 saatlik çalışma sistemi uygulandığını savunmuştur.
Dosya içinde taraflar arasında yapılan iş sözleşmesi mevcut olup haftalık çalışma süresine dair bir kurala yer verilmemiştir. Bunun dışında işyeri yönetmeliği vb. bir kaynakta da haftalık çalışma süresine dair bir açıklama yer almamaktadır. Bu konuda ispat yükü davacı işçi üzerinde olup somut uyuşmazlıkta haftalık normal çalışma süresinin 40 saat olduğu yöntemince ispatlanamamıştır. Hal böyle olunca yasal normal çalışma süresine itibar edilmeli ve iş sözleşmesinde fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu kuralı dikkate alınarak fazla çalışma ücreti isteğinin reddine karar verilmelidir.
F) SONUÇ:
Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.