YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2016/8174
KARAR NO : 2019/21226
KARAR TARİHİ : 28.11.2019

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili özetle; müvekkilinin, … Cemiyeti Genel Merkezi’nin sahibi bulunduğu ve …’ın yöneticiliğini yaptığı …’da 11.7.1996 tarihinden itibaren han görevlisi-kapıcı olarak çalıştığını, iş akdine 3.7.2013 tarihinde haklı neden olmaksızın son verildiğini, işverenliğin fesih sonrasında 4.7.2013 tarihli noter ihtarnamesi ile davacının 9.5.2013 tarihinde emeklilik nedeniyle ayrıldığını ve 16 yıl 10 ay 9 günlük çalışması karşılığı 16.411,79 TL tutarında kıdem tazminatının banka hesabına ödendiğinin bildirildiğini, ancak ödemenin eksik olduğunu iddia ederek; fark kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili özetle; davacının iddialarının asılsız olduğunu savunarak, haksız davanın reddini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Somut uyuşmazlıkta; davacı tarafından açılan dava, belirsiz alacak davası türlerinden kısmi eda, külli tespit davası niteliğinde olduğundan, hüküm altına alınan yıllık izin ve fazla mesai ücreti alacaklarının ıslahla arttırılan miktarlarına artırım tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, bu alacakların tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK’nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.
F)SONUÇ:
Temyiz olunan kararın, 1. bendinin yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarına ilişkin bölümlerinin çıkartılarak yerlerine;
“- 9.217,66.-TL olarak hesaplanan yıllık izin ücreti alacağından talep edilen 7.472,43 TL’nin 5.000,00 TL’sinin dava tarihi olan 13/12/2013 tarihinden, bakiye 2.472,43 TL’sinin talep artırım tarihi olan 05/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,
– Davacının fazlaya ilişkin talep hakkının saklı tutulmasına,”
“- 17.706,93 TL olarak hesaplanan fazla mesai ücret alacağından %30 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak bulunan 12.394,85 TL’nin 10.000,00 TL’sinin dava tarihi olan 13/12/2013 tarihinden, bakiye 2.394,85 TL’sinin talep artırım tarihi olan 05/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,
– Davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine,” bentlerinin yazılmasına hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 28/09/2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/8 K. Sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nispi temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 28.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.