YARGITAY KARARI
DAİRE : 9. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2017/9803
KARAR NO : 2019/9230
KARAR TARİHİ : 18.04.2019

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili özetle; davacının 20.03.2011 tarihinde davalı şirket tarafından işletilen otelde çamaşırhane şefi olarak çalışmaya başladığını, davacının 01.11.2012 tarihinde haksız olarak işine son verildiğini, davacının iş yerinde haftanın 7 günü çalıştığını, resmi ve dini bayramlarda izin kullanamadığını, davacının sabah 07:30 dan akşam 21:30 a kadar çalıştığını,bu çalışmasına karşılık ek ücret ödenmediğini, davacının 20.03.2011 tarihi ile 1.11.2011 tarihleri arasında ve 2012 yılında ise 20.03.2012 tarihinden 1.11.2012 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, davacının en son ücretinin 1.800,00 TL olduğunu iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili özetle; davacının 25.3.2011 tarihinden 3.10.2011 tarihine kadar çalıştığını,yalnızca bir sezon çalıştığını, kesinleşmiş bir hizmet tespiti davası olmadığını, kıdem tazminatına hak kazanamadığını, 03.10.2011 tarihinde sözleşmesinin yenilenmesini istemediğini, davacının en son net 1.580,65 TL ücret aldığını, işyerinde vardiya sistemi ile çalışıldığını, fazla mesai yapmış ise bordrosunda gösterilerek ücretinin ödendiğini, 6 gün çalışıp 1 gün izin kullandığını, genel tatil ücreti talebinin yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı, taraflar temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Somut uyuşmazlıkta; yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verildiğinden, reddedilen miktar üzerinden vekille temsil edilen davalı lehine karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 13/2. maddesine göre, red miktarına göre 197,87 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 1.500,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK’nun geçici 3/2. Maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın davalı lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin paragrafın çıkartılarak yerine;
“Davalı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, karar tarihinde geçerli A.A.Ü.T.’ün 13/2.maddesine göre toplam 197,87 TL red vekalet ücretinin, davacıdan alınıp davalıya verilmesine” paragrafının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’ nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nisbi temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.