YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/7909
KARAR NO : 2019/3913
KARAR TARİHİ : 22.03.2019

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, temyiz isteminin reddine

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Mahkemenin 25.06.2015 tarihli ek kararında, 26.05.2015 tarihli hükmün adli para cezası yönünden miktar itibarıyla kesin olduğu belirtilerek, sanığın temyiz talebinin adli para cezası yönünden reddine karar verilmiş ise de; hükümde hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirlerinin yasa yolu açısından birlikte gözönüne alınması gerektiğinden, 5237 sayılı TCK’nın 53/6. maddesi gereğince sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi nedeniyle, hükmün kesin olmadığı ve temyize tabi olduğu anlaşılmakla, ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “kullanılan araç, amaç ve saiki” ibaresinin hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.