YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/18175
KARAR NO : 2012/25997
KARAR TARİHİ : 19.11.2012

Orman Bkanlığı Müdürlüğü vekili Avukat … ile … Aralarındaki dava hakkında… Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 13.4.2011 gün ve 73-16 sayılı hükmün davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R
Davacı vekili, Kırklareli ili,… ilçesi 106 nolu bölme içerisinde kalan Devlet Ormanının 2016 m2’lik bölümünü davalı şirket adına odun kömür ocağı işletmesi olarak tahsis edildiğini, bu işleme istinaden imzalanan taahhüt senedinde belirlenen 2009 ve 2010 yıllarına ait arazi tahsis bedelini ödemediğinden arazi tahsis bedellerinin gecikme faizi ve KDV’si ile birlikte toplam 7.208,37 TL ‘nin alacağın her bir alacak için doğduğu tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ve gecikme faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı şirkete davetiye usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalı şirket cevap vermemiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 7.135,04 TL’nin davalı şirketten tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2012 tarihinden itibaren 1.690.00 TL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davacı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1.430,00 TL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.