YARGITAY KARARI
DAİRE : 21. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2009/5115
KARAR NO : 2010/3905
KARAR TARİHİ : 06.04.2010

MAHKEMESİ :iş Mahkemesi

Davacı, davalı işverenler nezdinde 22.10.1992- 31.12.1994 tarihleri arası çalıştığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.
Hükmün davalılardan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
K A R A R

1. Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurumun sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2. Davacı davalı işyerinde 22.10.1992-31.12.1994 tarihleri arasında geçen ve kuruma bildirilmeyen çalışma süresinin tesbitini talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.
Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.”hükmünü içermektedir.
Öte yandan Askerlik süresince hizmet akdinin askıda olduğu, askerlik dönüşü makul bir süre içinde eski işyerinde yeniden çalışılmaya başlanılması ve askerlik öncesi sürede de çalışma olgusunun varlığının usulünce ispatlanması durumunda çalışılan sürenin hizmet akdinin askıda olduğu askerlik dönemi de dahil blok çalışma niteliğinde bulunduğunun kabulu dairemizin giderek Yargıtayın oturmuş içtihadıdır.
Somut olayda davacı adına 22.10.1992 tarihli işe girişi gösteren bildirge 05.11.1992 tarihinde kurum kayıtlarına yansımıştır.Dosya içindeki bilgi ve belgelerden davacını askerlik hizmetinin yapmak üzere 14.06.1994 tarihinde kıtasına sevk edildiği, 22.07.1994 tarihli raporla askerliğe elverişli olmadığı tesbit edilerek yükümlülük dışına çıkarıldığı ve 05.08.1994 tarihinde eski işine devam etmek üzere yeniden işyerine başvurduğuna göre; askerlik sonrası hizmet ilişkisini makul süre içinde kurulduğunun da kabulü gerekmektedir. Hal böyle olunca mahkemece davacının askerlik görevini tamamlamak üzere işyerinden ayrıldığı 14.06.1994 tarihi ile yeniden işe giriş başvurusunda bulunduğu 05.08.1994 tarihleri arasında geçen süre dışlanarak tespit kararı verilmesi gerekirken çalışılmayan bu süre dışlanmaksızın talebin aynen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.
SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümü ile silinerek yerine;
“1.Davanın kısmen kabulü ile davacının 22.10.1992-31.12.1994 tarihleri arasında askerlik görevi nedeni ile işinden ayrı kaldığı 14.06.1994-05.08.1994 tarihleri arasındaki süre dışında davalıya ait işyerinde asgari ücretle ve hizmet akdi ile çalıştığının tesbitine, fazla talebin reddine,
2-Davanın kısmen reddi nedeniyle karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince 575,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan tahsili ile davalı Kuruma verilmesine,
3-Yeteri kadar harç alındığından harç alınmasına yer olmadığına,
4-Davalı Kurum harçtan muaf olduğundan Davacı tarafından harçta dahil yapılan 41,50 TL yargılama giderinden takdiren 30,00 TL’sının davalı işverenden alınarak davacıya verilmesine, kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına hükmün değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, 06.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.