YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/12933
KARAR NO : 2013/3145
KARAR TARİHİ : 15.02.2013

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, genel tatil, kıdem ve ihbar tazminatı ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının 2003/Mayıs-07.09.2007 tarihleri arasında davalıya ait işyerlerinde çalıştığını, günlük en az dört saat fazla çalışma yaptığını, hafta sonları ve bayramlarda çalıştığını ancak ücretlerinin ödenmediğini, iş sözleşmesini bu sebeple haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ihbar tazmninatı ve kıdem tazminatı alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah ederek artırmıştır.
Davalı vekili; davacının mazeretsiz olarak işe gelmemesi sebebiyle iş sözleşmesinin işverence haklı sebeple feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin ödendiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, davacının davalıya ait işyerinde 03.05.2003-07.09.2007 tarihleri arasında günlük brüt 24,00 TL ücretle dört yıl, dört ay, dört gün çalıştığı,iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından haklı sebeple feshedildiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, ihbar tazminatı talebinin yerinde olmadığı, dini bayramlar ve yılbaşı tatili dışında kalan genel tatil günlerinde çalıştığı, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-İşçiye işyerinde çalıştığı sırada verilen ara dinlenmesinin süresi konusu taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.
İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.
Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun’un 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.
Somut olayda, fazla çalışma ücretinin tesbitine ilişkin yapılan hesaplamada, davacının haftanın dört günü 07:00-19:00 veya 08:00-20:00 saatleri arasında günlük oniki saat çalıştığının kabul edildiği, buna göre günlük çalışma saatinden birbuçuk saat ara dinlenme süresi yerine bir saat ara dinlenme süresinin düşülmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.