YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/8896
KARAR NO : 2018/4963
KARAR TARİHİ : 20.03.2018

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 10/03/2009 gün ve 2009/2-43-56 sayılı ilamında açıklandığı üzere; sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86. maddesi uyarınca hükmolunan 2.400,00 TL adli para cezası kesinlik sınırı içinde ise de; katılan vekilinin temyizinin suç vasfına yönelik olduğu, vasfa yönelik olması halinde kesin hükümlerin aleyhe başvuru üzerine temyiz denetimine konu olabileceği gözetilerek, sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
1) Sanığın yüklenen suçu kabul etmemesi ve olayın başkaca delili bulunmaması karşısında, mağdurun anlatımı en önemli ve tek kanıt niteliğinde olduğundan, mağdurun usulünce dinlenmesi CMK’nin 235/4, 236/1 ve 210/1. maddeleri uyarınca zorunlu olmasına karşın, mağdurun soruşturma safhasındaki beyanının okunması ile yetinilerek mahkumiyet hükmü kurulması,
2) Sanığa 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi hükmü gereğince ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen TCK’nin 86/2. maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
3) Kabule göre, sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçunun uzlaşmaya tabi olması karşısında, taraflar arasında öncelikle 5271 sayılı CMK’nin 6763 sayılı Kanun ile değişik 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma girişiminde bulunulması, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması üzerine yargılamaya devam olunarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, katılan velilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.