YARGITAY KARARI
DAİRE : 19. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2018/3155
KARAR NO : 2018/7045
KARAR TARİHİ : 11.06.2018

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : 6102 Sayılı Kanuna Aykırılık
HÜKÜMLER : İdari Para Cezası

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanıkların, “kooperatif yevmiye defterinin noter kapanış tasdikini süresi içinde yaptırmamak” şeklindeki eylemlerinin 6762 sayılı eski Türk Ticaret Kanunu’nda suç olarak düzenlenmesine rağmen, 30/06/2012 gün ve 28339 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6335 sayılı Kanun’un 30. Maddesi ile değişik 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 562. maddesi uyarınca kabahate dönüştürüldüğü, bozma üzerine sanıklar hakkında öncelikle üzerilerine atılı suçtan ayrı ayrı beraatlerine dair karar verilmeksizin hükmedilen idari para cezasının, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 27/7. maddesinde yer alan “Kovuşturma konusu fiilin suç değil de kabahat oluşturduğu gerekçesiyle idarî yaptırım kararı verilmesi halinde; fiilin suç oluşturmaması nedeniyle verilen beraat kararına karşı kanun yoluna gidildiği takdirde, idarî yaptırım kararına karşı itiraz da bu kanun yolu merciinde incelenir” hükmü gereğince, sanıklar hakkında hükmedilen idari para cezasına karşı temyiz kanun yoluna başvurulabileceği, mahkemece kanun yolunun yanlış gösterilmesi üzerine karara karşı yapılan itirazın reddine dair Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 19.03.2015 gün ve 2015/227 değişik iş sayılı kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanıkların üzerilerine atılı kabahat eyleminin işlendiği 12/12/201 tarihi ile karar tarihi arasında 5326 sayılı Kanun’un 20/2-c maddesinde öngörülen 3 yıllık zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,
Bozmayı gerektirmiş; katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, kararın bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5236 sayılı Kanun’un 20. maddesi gereğince kabahatliler hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 11.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.