YARGITAY KARARI
DAİRE : 5. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2015/4236
KARAR NO : 2018/9443
KARAR TARİHİ : 03.12.2018

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Tefecilik
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanığın suçtan zarar gören ile 2009 yılı içerisinde parasal ilişkiye girerek onun müşteri çeklerini ödünç para verme karşılığında alıp, borç ödenmesine rağmen çekleri geri vermeyip vadesine %10 faiz koyarak hakkında icra takibi yapmak suretiyle tefecilik suçunu işlediği iddia edilen somut olayda; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından sanığın, tefecilik yapıp yapmadığı hususunda kolluk araştırması yaptırılması, ilgili icra dairelerinden alacaklı olduğu icra dosyalarının sorulup var ise aslı veya onaylı suretlerinin getirtilmesi, … ve borçlu kişilerin faiz karşılığı sanıktan para alıp almadıkları konusunda tanıklıklarına başvurulması, yine sanıkla …’ı tanıştırdığı söylenen …’un tanıklığına başvurulması, gerektiği takdirde ilgili vergi dairesine yazı yazılarak bu konuda vergi inceleme raporu düzenlettirilmesi ve suçun oluşumu için en geç paranın verildiği anda faizin kararlaştırılmış olması gerektiğinden, faiz hususunun hangi aşamada kararlaştırıldığının açıklığa kavuşturulması sonrasında hasıl olacak sonuca göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
Hükümden sonra 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,
Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı iptal kararının 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK’nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,
Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.